Hallo wereld!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

woooowwwww wat gaat de tijd snel

 Woooowwwww

 

Wat gaat de tijd toch snel.

Het is al weer bijna een jaar geleden dat ik hier

iets neer gezet heb.

 

Er zijn in de tussentijd toch al weer wat veranderingen geweest zie ik.

Ik kan nu zelfs, zelf foto’s uploaden.

Eerst moest ik er steeds voor naar een ander gaan.

 

Het is hier weer effe wennen.

Maar ja dat is met alle veranderingen.

 

Tijd voor blogjes te schrijven zoals in het verleden heb ik niet veel meer.

Er zijn tegenwoordig dagen bij dat ik 12 uur aan het werken ben.

 

8 uur voor de baas en 4 uur voor mezelf.

Hopelijk komt daar binnenkort verandering in.

Helemaal voor mezelf beginnen.

Me zelfstandig maken in dat wat ik het liefste doe.

 

 

pimp my wheels

  Even weer mijn neusje laten zien.

Deze kan ik jullie niet onthouden:

 

aanpassingen space

 Ja daar gaan we weer.

Aanpassingen op space.

Hoe ga je het weer indelen?

Ga je het gastenboek dat door space aangeboden wordt

verder gebruiken of ga je het verwijderen.

Is het verder aan te passen.

Aanpassen naar jouw eigen keuze?

Als het al mogelijk is?

Hoe ver gaat het gastenboek door?

Ben je eerst een half uur aan het scrollen

om bij een nieuw blog te komen?

Allemaal vragen

waar weer een hoop tijd ingestoken dient te worden.

Ik moet er nog eens goed over nadenken.

Voorlopig ben ik onder choockiemonster te vinden.

Men heeft niet voor niets WWW uitgevonden.

Wielke Wereld Wijd

brugwachters

 Gisteren was het dan zover.

De onthulling van de brugwachters.

Nee het zijn geen door de toenmalige minister Melkert in

het leven geroepen banen.

Nee dit zijn de door Tajiri in het leven geroepen

beelden die nu op de brug……

Juist ja wachten.

Ze hoeven niet te wachten tot ze vastgeroest zijn,

want dat zijn ze al.

Wortelschieten kunnen ze ook al niet.

Dit laat het beton onder hun voeten niet toe.

Ja, wat doen ze dan?

Wachten natuurlijk!

Waarop?

Tot ze misschien een ton wegen.

Maar goed hier dan toch een paar foto’s

 

 

Twee wachters in één beeld gevangen

 

 

Deze wachter is zeker de l… ik bedoel het haasje

 

 

Deze heeft vroeger schijnbaar veel knielend werk gedaan.

Hij heeft nu rust zo te zien, want dat roest.

 

 

 

Aan de overzijde van de maas staan er nog twee.

En die doen hetzelfde.

wmp

 Hehe

 

Eindelijk weer muziek op mijn space.

Het was een tijdje stil…erg stil.

Maar nu is het dan weer opgelost.

Er zijn weer de nodige veranderingen geweest

en het maakt het er niet leuker op.

Ik zie wel hoe het verder gaat.

Zand en steen

 

Zand en steen.

Een verhaal vertelt over twee vrienden die door de woestijn liepen.
Op een moment tijdens de reis kregen ze ruzie, en de ene vriend sloeg de
ander in het gezicht. Degene die geslagen werd was gekwetst, maar
zonder iets te zeggen schreef hij in het zand:
‘VANDAAG SLOEG MIJN BESTE VRIEND MIJ IN HET GEZICHT.’
Zij liepen verder totdat zij een oase vonden, waar zij besloten
een bad te nemen. Degene die was geslagen, raakte vast in modder en
dreigde te verdrinken, maar de vriend redde hem. Nadat hij was bijgekomen,
schreef hij op een steen:
‘VANDAAG REDDE MIJN BESTE VRIEND MIJN LEVEN.’
De vriend die had geslagen en zijn beste vriend had gered vroeg hem: ‘Nadat ik
je had geslagen, schreef je in het zand en nu schrijf je op een steen,waarom?’
De andere vriend antwoordde: ‘Als iemand ons pijn doet moeten we het in zand
opschrijven waar de wind van vergeving het kan uitwissen. Maar als iemand
iets goeds doet voor ons, moeten we het in steen graveren, waar geen wind
het ooit kan uitwissen.’
LEER OM JE PIJN IN HET ZAND TE SCHRIJVEN EN OM JE GOEDE ERVARINGEN IN
STEEN TE GRAVEREN.
Men zegt dat er een minuut nodig is om bijzondere mensen te vinden,
een uur om hen te waarderen, een dag om van hen te houden, maar daarna
een heel leven om hen te vergeten.